Hoewel we niet eens naar dezelfde bestemming gaan is de eerste dag van de vakantie één grote déja-vu.
De eerste drie kwartier rijden we sowieso de weg die we nog maar twee dagen geleden ook gingen, toen naar familie aan de andere kant van het land.
Maar ook daarna voelt alles meer dan bekend.
De fuik bij de grensovergang (door autovrouw als vanouds uitgesproken met de klemtoon op de verkeerde lettergreep) waar een leger aan politie-agenten verveeld af en toe een handje omhoog steekt om de langsrijdende auto’s verder te wuiven. Zijn het grenscontroles of is het verborgen werkloosheid?
Bij onze eerste stop bij Ikea loopt er net als vorig jaar iemand rond in een shirt dat zo op de bedrijfskleding lijkt dat ze vast regelmatige door andere klanten wordt aangeklampt met vragen.
We staan zoals gebruikelijk in een file van epische proporties, waarbij we stuivertje wisselen met auto’s die ons opvallen. Dit keer is het onder andere een vrij lomp oranjebruin busje dat “Charming” op de zijkant heeft staan. Op het voertuig kan die kwalificatie niet slaan en dat het ook niet opgaat voor de inzittenden zien we als die besluiten een pauze te nemen. Een chagrijnig echtpaar in hobbezakkerige kleren dat elkaar zo te zien al in geen jaren meer iets te vertellen heeft stapt uit.
We vermaken ons als altijd met de Duitse kentekens. De meest toepasselijke is die van een zwarte auto met een sticker op de achterruit met “Just Married”. Welk nummerbord past daar beter bij dan OH JA ?
Ook het hotel waar we een studio hebben gehuurd is niet veranderd. De trap kraakt nog en de traploper is sleets als altijd.
‘Niet nodig,’ wil ik zeggen als de receptioniste aanbiedt ons te wijzen waar de kamer is. ‘We weten de weg.’
Dan blijkt er toch iets anders te zijn. In plaats van onze gebruikelijke studio met tuin hebben we er nu een op de eerste verdieping.
Op de tafel ligt een gelamineerde kaart waarop wordt uitgelegd dat het restaurant (waarvan we de koks in onze kamer kunnen horen zingen) niet bij het hotel hoort en dat het raadzaam is te informeren of je er met kaart kunt betalen. Van de vorige keer dat we hier waren weten we dat dat niet het geval was, maar deze mededeling suggereert dat er hier toch veranderingen hebben plaatsgevonden.
‘Nein,’ zegt de ober gedecideerd als ik hem er naar vraag. En zo begint onze avond op de vertrouwde manier met een loopje naar de pinautomaat iets verderop in de straat.
Been there, done that.
