Herinneringen

We zitten buiten op de veranda, met door de twintiger belegde broodjes voor ons, als de zak chips ineens op tafel komt. Ik kijk toe hoe het kroost de broodjes opent, een handvol chips op de kaas legt en het broodje stevig dichtdrukt.
‘Wat? Dat is lekker!’ is het commentaar als ze mijn blik zien.

‘Weet je nog de eerste keer dat we chips op brood aten?’ vraagt de één.
‘O ja, dat was op fietsvakantie!’
Nu gaan mijn wenkbrauwen pas echt omhoog. Dat is jaren geleden, weten ze daar nog iets van?
‘Het was op de terugweg,’ zegt de jongste en de oudste vult aan: ‘Ja, het was op een picknickbank vlak bij een benzinestation.’
Nu ze het zeggen kan ik me de stop herinneren, en ik zie ook de plek waar we even pauzeerden helder als glas voor me. Maar dat van die chips kan ik nog steeds niet plaatsen.
‘We hadden alleen stokbrood bij ons, en een zak chips. En toen deed papa…’
Ze doen voor hoe het ging, in het nu is dat vooral een goede smoes om nog wat meer chips te verorberen.

Ik moet glimlachen om de herinneringen. Niet alleen omdat het over iets gaat dat ze nog weten over mijn lief, maar vooral om hoe klein het voorval is, hoe alledaags. Ik hoor niet over de musea die we hebben bezocht, de mooie uitzichten, de landen die we ze hebben laten zien. Wat ze vooral is bijgebleven zijn de gekkigheden, het gezellige van ons gezin, de liefde, altijd de liefde. Voor een alleenstaande moeder die vaak het gevoel heeft op vakantie tekort te schieten is dat behoorlijk geruststellend.

‘Die ene keer toen we dat spel deden, weet je nog, en mama steeds maar bleef zeggen hoe dom ze deed.’
‘Dat zou ik nóóit doen!’ reageer ik overdreven verontwaardigd en ik moet lachen om hoe ze samen één front vormen om mij van mijn ongelijk te overtuigen.
We hebben een slome dag, een saaie dag zelfs. We slapen uit, ontbijten laat, blijven lang chillen voordat we eindelijk in beweging komen. En dan is het te laat om nog écht iets te doen, dus kuieren we wat door het stadje en vermaken ons in het plaatselijke parkje.
Het is niet groots en niet meeslepend.

Maar het geeft niet, want ik weet dat de hilariteit om de chocoladevlekken die ik in mijn mooie nieuwe bloes heb gemaakt toen de chocoladereep die ik in handen had iets sneller smolt dan ik dacht, is wat hen zal bijblijven. En waar ze mij tot mijn spijt tot in den treure aan zullen herinneren. Een leuke nieuwe anekdote in de rij van klunzigheden van mama, eentje die onlosmakelijk verbonden zal blijven met deze vakantie.
‘Weet je nog,’ zullen ze over een paar jaar zeggen, ‘die keer dat we in dat ene huis in Z waren en mama…’ En ze zullen erom glimlachen en het gevoel van deze dag weer helemaal terug kunnen halen.
Dat gevoel dat zoveel langer blijft hangen dan een bezoek aan welke waterval of bijzondere museum dan ook.