Ontmoetingen

‘Do you still listen to cassettetapes?’ vraagt de man naast me. Zijn vraag voert me terug naar de mixtapes die mijn lief altijd voor me maakte en herinnert me eraan hoe jammer het is dat ik die ooit in een vlaag van efficiëntie (want toch geen cassettedeck meer thuis) heb weggedaan.
De man wijst naar mijn telefoonhoesje dat op een cassettebandje lijkt en ik moet glimlachen. Hij heeft nog een boombox thuis waarmee hij cassettes kan afspelen, vertelt hij, maar de enige muziek die hij daarop luistert zijn opnamen van de gospelmuziek die hij als jonge man maakte.
‘Dus u was een rockster,’ zeg ik.
Zijn vrouw glimlacht. ‘Dat wás hij.’ In haar ogen lees ik dat hij dat voor haar nog steeds is.

Het zijn Noren die we in het Zweedse stadje van onze eerste stop vandaag tegenkomen.
Een verloren vakantiedag zou het worden, dacht ik. We moesten de hele dag rijden naar een bestemming waar we alleen naar toe gingen voor een rendez-vous die niet bleek door te gaan. De enige manier om er nog íets van te maken was om dan maar leuke stops in te bouwen. Een leuk lunchcafé bijvoorbeeld, zoals de twintiger op internet vond. Geen idee hadden we, dat het stadje waar het cafeetje was vol zou staan met ambachtelijke snoepwinkeltjes waar het kroost zijn hart kon ophalen.
En dat we zo’n leuk gesprek zouden hebben met een Noors echtpaar dat hier ook toevallig was terechtgekomen konden we natuurlijk ook niet bevroeden. De stop duurt langer dan gepland, maar we gaan helemaal verfrist en opgetogen weer verder.

Voor de tweede stop komen we in een bakkerijtje terecht waar in de tuin een ‘pizzanight’ wordt gehouden. Het halve dorp is ervoor uitgelopen en we zijn getuige van een aantal mensen die elkaar sinds lange tijd weer eens tegenkomen en daardoor blij verrast zijn. De pizza is op tegen de tijd dat wij in de tuin komen, maar dat geeft niet. We hebben de sfeer geproefd en die was heel fijn.

Als we eindelijk op onze plaats van bestemming zijn is het even zoeken naar welke deur die op de ommuurde binnentuin uitkomt degene is die we moeten hebben. De aanwijzingen die we hebben gekregen zijn summier. We proberen her en der wat deuren maar op geen ervan past onze sleutel. We schrikken als er opeens een gezicht verschijnt voor de deur die we proberen. De dame in kwestie blijkt net zo erg geschrokken te zijn van ons, toen er ineens iemand aan haar deur stond te morrelen.

Nadat haar duidelijk is dat wij de huurders van haar buurman zijn wijst ze ons niet alleen de weg maar biedt ze ook aan ons wegwijs te maken in de prachtige tuin met zijn niveauverschillen en gezellige zitjes. Ze vertelt ons over de geschiedenis van het pand, dat, zo zegt ze tussen neus en lippen door, uitkijkt op het paleis van de koning. Ze kan nog wel even iets opsturen aan informatie, al moet ze daarvoor wel haar dochter inroepen wegens computerproblemen. Die appt ons binnen een paar minuten een pdf bestand waar we wat mee kunnen.

Het wordt een interessant gesprek en het duurt lang voordat we eindelijk op de bank in onze airbnb kunnen neerploffen.
‘Goh,’ zeg ik en dat vat de dag best goed samen. De verloren vakantiedag is er onverwacht een geworden van bijzondere ontmoetingen en gesprekken die de dag een glanzend randje hebben gegeven.
En daar zijn we zowaar een beetje stil van.