Rust

‘Wat een stress!’ had vriendin B nog gezegd toen ik het programma voor het weekend vertelde.
Net op de dag dat de oudste terug zou komen van vakantie was de moeder van mijn lief jarig. Ik had toegezegd met de jongste langs te komen. Na afloop van het feestje zou schoonzus M met haar gezin met ons meegaan naar huis omdat ze de volgende dag op een onchristelijk tijdstip op het vliegveld moesten zijn. De thuiskomst van de oudste zou plaatsvinden in een huis vol gasten, en in plaats van dat hij lekker zijn eigen bed in kon duiken was er een heel plan van min of meer geïmproviseerde slaapplekken waarbij niemand op zijn eigen vertrouwde manier kon slapen.
De dag erna zou ik besteden aan het opruimen van alle slaapspullen, het wegwerken van de laatste was van vakantievierende oudste, het inpakken voor onze eigen vakantie en  allerhande kleine openstaande taakjes voordat we zelf konden vertrekken.

Druk, ja, ach, na een week zonder de oudste kon ik wel wat reuring gebruiken.
Het was een raar weekje, zo’n week vrij voor je daadwerkelijk weggaat. Uit de werkmodus was ik al snel, maar ik was niet helemaal voorbereid op dagen van weinig meer doen dan wat schrijven, wat losse boodschapjes hier en daar en serieuzere taken die vooruit werden geschoven omdat er toch nog tijd genoeg was. Het voelde als een week in de wachtkamer. Ik wilde niet teveel in huis halen omdat we er immers straks een poosje niet zouden zijn en grote projecten beginnen had geen zin nu die bijna meteen zouden worden onderbroken door de vakantie. Het was een week van in between, van rustig aan.
En dan was er nog het missen, de afwezigheid van nóg iemand die hier hoorde te zijn. De bijbaan van de jongste gaf me een voorproefje van hoe het later zal gaan: een avond helemaal alleen thuis, en koken voor één.

Zo’n week was het en ondanks dat ik het ermee eens was dat de planning beter had gekund keek ik ook wel uit naar dat drukke weekend.

‘We gaan ’s nachts rijden’, appte de oudste op de bijna thuiskomdag. ‘Om de drukte te vermijden!’
Ik appte terug dat hij me moest wakker maken als hij thuis was, ook al was dat om half vijf in de ochtend. De lange autorit naar de jarige oma later op de dag werd daardoor nog iets vermoeiender, maar een kniesoor die daarop lette.
De volgende ochtend was ik weer bij nacht en ontij wakker, deze keer om de gasten uit te zwaaien, zoals het een goede gastvrouw betaamt.

Terwijl ik de deur achter hen op slot draaide en terugging naar mijn bed bedacht ik dat dit de tweede keer dit weekend was dat ik het vier uur zag worden op mijn wekkerradio. Ik wist dat dit de toon kon zetten voor een lange trage dag die zwaar zou aanvoelen door het slaapgebrek. Maar ik kon de glimlach op mijn gezicht en het dankbare gevoel dat zich in mijn binnenste roerde niet onderdrukken. De deur was dicht, het huis weer van ons en veilig. Alle kuikens terug in het nest. Deze moeder kon met een gerust hart nog een paar uurtjes verder slapen.