Startschot

Boekomslag Startschot

Caro gaat normaal nooit met de bus, maar net deze ene keer, op deze ene ochtend zit zij in de bus als een jongen besluit de bus te kapen en in het wilde weg te gaan schieten. Een jongen die ze notabene kent. Alsof dat nog niet erg genoeg is, blijkt de politie te denken dat hij niet alleen opereerde. Iemand heeft hem tot zijn daad aangezet. En die persoon zal het hier waarschijnlijk niet bij laten. Tot haar eigen schrik heeft Caro wel een idee wie die persoon is. Maar hoe kan ze dat bewijzen en vooral: hoe kan ze voorkomen dat hij een nog groter bloedbad aanricht…?

Inspiratie
Ik zou graag zeggen dat ik een keer in de bus zat en toen een paar mensen zich heel verdacht zag gedragen en dat ik daardoor het idee kreeg voor dit verhaal, dat begint met een schietpartij in een bus. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het eerder andersom was. Ik was al bezig met dit verhaal toen ik in de bus naar mijn werk een jongen zag die heel zenuwachtig de bus in kwam. Er kwam een ander bij hem staan die hem moed in leek te spreken en die iets waarvan ik niet kon zien wat het was in zijn handen drukte. Mijn haren gingen rechtovereind staan en ik speurde de gezichten van de andere passagiers af op zoek naar paniek. Maar niemand leek te zien wat hier gebeurde en hoe gevaarlijk dat kon zijn. Uiteindelijk gebeurde er natuurlijk niets, anders stond ik niet hier, en ik dacht bij mezelf dat het helemaal niet zo’n goed idee is om te schrijven over iets in je eigen omgeving….

Bij het nadenken over wat mij inspireerde viel het me op dat ik vaak met een uitgangspunt begin en dat daarvan in het uiteindelijke verhaal dan niets meer is terug te vinden. Dat was bij de Boogschutter, mijn eerste boek, al het geval en dit keer weer. Ik vroeg me af wat het met je doet als je je realiseert dat iemand die je kent een verschrikkelijke daad heeft gepleegd. Wie je dan nog kunt vertrouwen. Of je je afvraagt wat je had kunnen doen om het te voorkomen. En wat je doet als je misschien die kans krijgt.

Ik liep een paar keer vast met dit verhaal, omdat ik steeds op een punt uitkwam dat mijn hoofdpersoon iets heldhaftigs moest doen, terwijl ik wist dat zij daar niet het type voor was. Je zou zeggen: verander dan je hoofdpersoon, maar op de een of andere manier voelde dat niet goed. Pas toen ik besloot dat de schietpartij niet het grootste gedeelte van het boek zou beslaan, maar alleen maar het begin van de rest van het verhaal was, kon ik verder. Maar goed ook, want net toen ik klaar was met het verhaal kwam er een boek uit waarin van minuut tot minuut een schietpartij door een tiener wordt beschreven. Niet in een bus, maar toch.

Uiteindelijk is het dus toch een ander boek geworden dan ik in eerste instantie dacht, maar voor mijn gevoel zitten de vragen die ik mijzelf hierboven stelde er toch wel in meer of mindere mate in. Of misschien wel andere, net zo essentiële, die ik zelf niet eens bewust heb gesteld. Wie zal het zeggen. Een boek is niet altijd alleen maar het product van een schrijver, het is ook wat de lezer er van maakt.

 

Recensie

Oordeel VrouwenThrillers.nl:

Recensie Marlies op 1 augustus 2018:

Het is een gewone dinsdagmorgen als Caro in de bus stapt. Normaal gesproken gaat ze nooit met de bus, maar vandaag moest ze wel. En nu zit ze in een bus die gekaapt is. Ze heeft eigenlijk nog niet echt de ernst van de zaak door, tot ze het gezicht van de gewapende kaper ziet en zich realiseert dat ze hem kent. Binnen korte tijd escaleert de kaping en mondt het uit in een dodelijke schietpartij. Caro overleeft de schietpartij, maar ze begrijpt nog niet waarom. Een onopvallende klasgenoot doet opeens iets opvallend en daarmee heeft hij Caro ook in de kijker gezet. Een plek die ze liever kwijt dan rijk is, want ook de politie let op haar. Gelukkig heeft ze haar vrienden bij wie ze altijd terecht kan. En dan vooral haar vriend Bas, die het beste met haar voor heeft. Hij helpt haar zelfs in de zoektocht naar haar biologische moeder. Ze heeft het met hem getroffen. En dat helpt haar door de zware periode na de kaping.

Met Startschot levert schrijfster en juriste Ingrid Mulder haar eerste young adult roman af, nadat ze eerder al een aantal misdaadromans voor volwassenen schreef. Deze boeken kregen al lovende kritieken en nu probeert Mulder het met een roman voor de jongvolwassenen. En met succes, mogen we wel zeggen. Ingrid’s schrijfstijl is vloeiend, lekker leesbaar en no-nonsense. Ze hoeft niet extra lollig te doen om in de smaak te vallen bij deze doelgroep. Het vaak overbodige gebruik van straattaal in deze boeken laat ze achterwege en vertrouwt op haar eigen schrijfstijl. En terecht, want Startschot is een goed boek. Niets meer en niets minder. Caro en haar vrienden zijn doodgewone tieners. Precies dat maakt het verhaal zo geloofwaardig, dat het zomaar echt gebeurd zou kunnen zijn. Want in de tijd van cybercrime en cyberpesten, is het niet eens zo ondenkbaar dat het echt zou kunnen gebeuren. Dat maakt Startschot dubbel zo spannend. Het verhaal heeft een angstaanjagend randje realiteit. Elke lezer van dit verhaal denkt straks nog eens na, als ze online gaan, online op een forum wat kletsen of rondlopen op zijn of haar middelbare school. Cybercrime meets realiteit en dat maakt het leven enorm onvoorspelbaar. Maar ook het verhaal wordt er onvoorspelbaar door wat het boek veel kracht geeft. We kunnen daarom niet anders dan hopen dat Ingrid Mulder met Startschot haarzelf het startsein gegeven heeft om meer young adult romans te schrijven, want dat kan ze. En we willen meer!