VIP

We gingen voor de VIP behandeling, Mien en ik. Niet in een sauna of een of andere wellness-experience, maar bij de gemeenteraad. Het kwam door een mail die ik eens aan de afdeling communicatie had gestuurd, of we niet een keer mochten komen kijken. Dat mocht. Dat mag sowieso altijd, maar in onze gemeente hebben ze daarnaast ook wat ik zelf dan maar noem het VIP-pakket, waar we na mijn mail natuurlijk subiet voor werden uitgenodigd.
We werden hartelijk ontvangen, mochten koffie en thee pakken en daarna op gereserveerde plaatsen aanschuiven. “VIP” verder lezen

Licht

Voor het verkeerslicht waar je meestal zonder problemen door rood kunt fietsen, omdat het alleen de in- en uitrit van het politiebureau betreft en het licht alleen op rood staat vanwege de eventuele mogelijkheid dat iemand die kant op wil, staan ineens een stuk of vier mensen braaf te wachten. Al snel wordt me duidelijk waarom: niet alleen komt er deze keer toevallig wel een auto aan, het is ook nog eens een politiebusje.
Een busje vol politievrouwen is het. De dame achter het stuur zet de bus pontificaal dwars voor de fietsers, draait haar raampje open en roept met kraaiende stem: ‘Ja! Allemaal geen licht aan!’ “Licht” verder lezen

Sint Maarten

Een heleboel dingen worden relaxter als je kinderen groter worden. Zo sta ik tegenwoordig nooit meer met een overvolle boodschappenkar in de supermarkt, jonglerend met mijn bonus- en airmileskaart in de ene en de portemonnee in de andere, onderwijl met een elleboog de maxicosi op de kar in balans houdend, terwijl iemand aan mijn jas trekt en op een luide toon die geen tegenspraak en zeker geen uitstel duldt meedeelt: ‘Ik moet poepen’.
Toegegeven, een heleboel dingen worden ook a-relaxter als je eenmaal pubers in huis hebt. Onbekommerd door de kamer dansen, luidkeels verkondigen dat moeders alles weten (vroeger werd er instemmend geknikt, nu valt hoongelach mij ten deel), keihard zingen in de auto. Wat voorheen als grappig, stoer en gaaf werd beschouwd levert nu alleen rollende ogen en snoeihard commentaar op. “Sint Maarten” verder lezen

Ziek geweest

De eerste keer naar buiten na een week ziek thuis heeft de wereld altijd iets fris, iets nieuws. Alsof alles heeft stilgestaan, heeft gewacht tot jij er eindelijk weer aan kon deelnemen. Natuurlijk ben je niet helemaal van de buitenwereld afgesloten geweest. Je lief en kinderen gingen en kwamen terug met verhalen over school, werk en files. En tussen de hazenslaapjes en de momenten van wezenloos voor je uitstaren door, lonkte Netflix met zijn series en films over mensen in de wereld daarbuiten, zo ver verwijderd van jouw comfortabele bank, je dekentje en je vitaminepillen. “Ziek geweest” verder lezen

Boney M

Er gaan dagen voorbij dat ik geen enkele gedachte wijd aan Boney M, zinnig of onzinnig. Toch duikt de groep de laatste tijd ineens te pas en te onpas op in mijn leven. Eerst lag Grote Mien samen met een vriend in een deuk om de just dance-versie van Raspoetin en de gekke dansjes die erbij horen. Nu krijgt ze The rivers of Babylon niet uit haar hoofd sinds ze het instrumentaal heeft horen spelen. En ik daarmee ook niet. “Boney M” verder lezen

Soundtrack

Er was een tijd waarin zogenoemde (althans door mij) tettertv bij ons thuis hoogtij vierde. Meestal moest die vrij snel nadat ik de kamer betrad uit, want meer dan één aflevering van de slecht nagesynchroniseerde oerflauwe series trok ik niet. Hoewel het uitgangspunt van de verschillende series die de mientjes met zoveel belangstelling volgden verschilde, waren de stemmetjes allemaal gelijk. Bovendien viel het al snel op dat alle families die centraal stonden in mijn of meer hetzelfde huis woonden. Of ze nou in het geheim superhelden waren, zonder ouders in een appartement leefden of een doorsnee gezin vormden met teveel kinderen. “Soundtrack” verder lezen

(c)lean

Een hele tijd geleden bevond ik mijzelf bij een cursus Lean. Ik was me er al snel pijnlijk van bewust dat ik daar niet echt thuishoorde, weinig Lean als ik was. Er waren dingen waar ik goed in was (out of the box denken, bijvoorbeeld als er een lijn door stippels moest worden getrokken) en waar ik niets van bakte (plastic winkelwagentjes in elkaar zetten van vier onderdelen die telkens net gespiegeld, gedraaid of van een andere kleur waren dan in de werkbeschrijving stond). Maar het meest viel ik door de mand bij het onderdeel clean desk. “(c)lean” verder lezen

lummelen mag

Ik heb een vrije dag genomen, en deze keer nou eens niet vanwege een afspraak met een vriendin, om te brainstormen over mijn boek of om eindelijk eens toe te komen aan de broodnodige klussen die anders tot sint juttemis blijven liggen. Nee, gewoon een vrije dag. Voor mij alleen. Zomaar.
Ik was er aan toe ook. Dat heeft mijn lijf me wel duidelijk gemaakt na een aantal stressvolle weken. Nek en schouders die zo vast zaten dat ik niet eens meer veilig kon autorijden. Een pijn die dan eens fel en stekend was, dan weer een zeurende vriend die nooit helemaal van de achtergrond verdween.
Maar nu heb ik dan vrij en ik heb geen idee wat ik ga doen. “lummelen mag” verder lezen

Realiteit

Het begon met een heel klein vonkje, het idee. Want zo gaat dat met ideeën; die hebben maar iets kleins nodig: een spotje op de radio, een gerucht, een toevallig opgevangen woord.
Daarna werden onder het genot van een borrel wilde plannen gesmeed. Want zo gaat dat met plannen: die worden groter en wilder hoe langer je erover praat. En hoe meer borrels erbij geschonken worden, hoe enthousiaster de plannenmakers erover worden en hoe meer ze elkaar aansteken om nóg groter en nóg wilder te denken, nóg meer “out-of-the-box”. “Realiteit” verder lezen

Verder kijken

‘Ik kan schrijven,’ zeg ik. Ik schrik er zelf een beetje van. Ik ben dan ook begonnen met het meer bescheiden ‘Ik hou van schrijven,’ maar je zit bij een training jezelf presenteren of je zit daar niet, en dus heeft de trainster er meteen iets krachtigers van gemaakt. “Verder kijken” verder lezen