Ingrid Mulder

We zitten buiten op de veranda, met door de twintiger belegde broodjes voor ons, als de zak chips ineens op tafel komt. Ik kijk toe hoe het kroost de broodjes opent, een handvol chips op de kaas legt en het broodje stevig dichtdrukt.
‘Wat? Dat is lekker!’ is het commentaar als ze mijn blik zien. Lees verder “Herinneringen”

‘Do you still listen to cassettetapes?’ vraagt de man naast me. Zijn vraag voert me terug naar de mixtapes die mijn lief altijd voor me maakte en herinnert me eraan hoe jammer het is dat ik die ooit in een vlaag van efficiëntie (want toch geen cassettedeck meer thuis) heb weggedaan.
De man wijst naar mijn telefoonhoesje dat op een cassettebandje lijkt en ik moet glimlachen. Hij heeft nog een boombox thuis waarmee hij cassettes kan afspelen, vertelt hij, maar de enige muziek die hij daarop luistert zijn opnamen van de gospelmuziek die hij als jonge man maakte.
‘Dus u was een rockster,’ zeg ik.
Zijn vrouw glimlacht. ‘Dat wás hij.’ In haar ogen lees ik dat hij dat voor haar nog steeds is. Lees verder “Ontmoetingen”

Op alle bussen die hier rondrijden staat  “Njut av dagen” valt me op. Met behulp van enige duolingo kennis en google translate kom ik er achter dat het “geniet van de dag” betekent. Een gezellige kreet natuurlijk, al zou ik waarschijnlijk meer genieten van de dag als ik wist waar de bus heen zou gaan en welke ik dus kon nemen.
Broerlief legt uit dat ze dat soms doen in Zweden, bij feestdagen en speciale gelegenheden. En in de zomer voegt hij er aan toe. Misschien is de zomer hier wel een speciale gelegenheid, mijmeren wij. Lees verder “Hoogtepunt”

Hoewel we niet eens naar dezelfde bestemming gaan is de eerste dag van de vakantie één grote déja-vu.
De eerste drie kwartier rijden we sowieso de weg die we nog maar twee dagen geleden ook gingen, toen naar familie aan de andere kant van het land.
Maar ook daarna voelt alles meer dan bekend.
De fuik bij de grensovergang (door autovrouw als vanouds uitgesproken met de klemtoon op de verkeerde lettergreep) waar een leger aan politie-agenten verveeld af en toe een handje omhoog steekt om de langsrijdende auto’s verder te wuiven. Zijn het grenscontroles of is het verborgen werkloosheid? Lees verder “Déja-vu”

‘Wat een stress!’ had vriendin B nog gezegd toen ik het programma voor het weekend vertelde.
Net op de dag dat de oudste terug zou komen van vakantie was de moeder van mijn lief jarig. Ik had toegezegd met de jongste langs te komen. Na afloop van het feestje zou schoonzus M met haar gezin met ons meegaan naar huis omdat ze de volgende dag op een onchristelijk tijdstip op het vliegveld moesten zijn. De thuiskomst van de oudste zou plaatsvinden in een huis vol gasten, en in plaats van dat hij lekker zijn eigen bed in kon duiken was er een heel plan van min of meer geïmproviseerde slaapplekken waarbij niemand op zijn eigen vertrouwde manier kon slapen.
De dag erna zou ik besteden aan het opruimen van alle slaapspullen, het wegwerken van de laatste was van vakantievierende oudste, het inpakken voor onze eigen vakantie en  allerhande kleine openstaande taakjes voordat we zelf konden vertrekken. Lees verder “Rust”

Babykat D is jarig. Al kun je bij een zesjarige kat niet echt meer van “baby” spreken (zelfs als je zes kattenjaren rekent per mensenjaar is ze immers al een jongedame van 36), bij ouwe K vergeleken blijft ze het jonkie. Er zijn begrijpelijkerwijs niet echte festiviteiten en mij stemt de dag zelfs een beetje triest. Als enige levende wezen in dit huis die van na de dood van mijn lief stamt, herinnert ze me eraan hoe lang ik mijn lief al niet heb gezien, gesproken en aangeraakt. Lees verder “Jarige D”

Voor een visser heeft hij veel behoefte aan een praatje, het jongetje dat achter ons huis  met zijn hengel is neergestreken. Voor iedereen heeft hij wel even tijd, zelfs de mensen die alleen maar vragen of hij lekker aan het vissen is kunnen op een uitgebreide uitleg rekenen. Dat hij op voorntjes uit is, maar dat hier ook karpers zitten. Die laat ie aan zijn vader over. Dat witbrood het beste aas is, maar dat ze dat thuis nooit hebben. Lees verder “Vissen”

Als er één dag is om je over te geven aan mijmeringen, dan is het wel Moederdag.
De rolbevestigende knutsels: stoer voor papa, schattig voor mama. De ontbijtjes op bed die vooral bestonden uit dingen die zíj lekker vonden: een boterham met vruchtenhagel of banaan (of beide, dubbel feest!), een glas onhandig ingeschonken fristi als mijn lief zich in de supermarkt had laten verleiden dat te kopen. Lees verder “Poppy”

Op het schiereilandje in het water achter mijn huis is een koppeltje neergestreken. Ze hebben een heuse plaid bij zich om op te liggen en hopelijk ook het nodige lekkers voor een picknick. Het ziet er meer dan gezellig uit en vooral ook erg romantisch. Met een steek in mijn hart realiseer ik me dat ik nooit zo’n picknick heb gehad met mijn lief.
Het leek altijd teveel gedoe, typisch zoiets dat op papier een goed idee leek maar in werkelijkheid alleen maar kon tegenvallen. Lees verder “Romantiek”

Het zonnetje schijnt mijn slaapkamer in als ik wakker word op de derde dag in dit appartement. Ik doe de luxaflex open en kijk naar buiten. In de grote boom die in de tuin van de buren staat zie ik een eekhoorntje dat vrolijk van tak naar tak springt en daarna in onze tuin landt.
Ik wil naar buiten. Lopen. Even mijn hoofd leegmaken. Waarom heb ik dat gisteren eigenlijk niet ook gedaan? Maar ik weet het antwoord al snel: toen werd ik wakker met het getik van regen op het dak. Nu is er geen excuus. Lees verder “Wandelen in den vreemde”