End of an era

Soms gaan grote beslissingen in het leven gepaard met een enorme knal. Soms is het alleen een kwestie van wat mailtjes, een formulier dat op de bus moet en een onbestemd gevoel. Sinds gisteren is mijn tekstbureau opgeheven. Ik ben geen ondernemer meer, geen zzp-er. Ik ben opgelucht maar tegelijkertijd verdrietig en ik weet nog steeds niet of de afgelopen elf jaren nu als falen aanvoelen of als succes. Hoe dan ook is het, zoals mijn lief zo mooi zei ‘the end of an era’. Ik kan de balans opmaken, mijn wonden likken of mezelf juist een schouderklopje geven. “End of an era” verder lezen

Geld

Het is weer even wennen met dat andere geld. Rekenen ook, vooral. Het duurt langer voor we door hebben of het terras waar we willen neerstrijken duur is of juist niet. En het blijft raar om 28 eenheden voor een brood neer te tellen.
Mijn lief wilde van tevoren Deens geld halen, maar dat schoot er bij in en blijkt achteraf ook totaal onnodig te zijn geweest. “Geld” verder lezen

Vakantie met pubers

Dat ieder spelletje op de achterbank eindigt in ruzie.
Dat we ze alleen maar zien van achter een schermpje en met oortjes in. Dat alles tot drie cijfers achter de komma gelijk moet zijn omdat het anders onrechtvaardigheid met hoofdletter O is.
Dat ze hun haren pas wassen als ze ze zelf vinden stinken.
Dat we overal in het huisje vieze was vinden.
Dat ik me af en toe wanhopig afvraag of er ergens een nooduitgang is.
“Vakantie met pubers” verder lezen

Foto

Als je de vakantiefoto’s van de afgelopen jaren bekijkt lijkt het alsof ik niet mee was, of hooguit een dagje ben langsgekomen om lief en kinderen te zien.
Dat komt deels doordat ik in het algemeen degene ben die de camera hanteert en voor het andere deel doordat ik zeker degene ben die de censuur uitvoert. “Foto” verder lezen

Gemis

Gemis toont zich in het kleine. Het zijn de grote dingen die je bijblijven en die je met je vrienden en vriendinnen deelt. Dat je vader niet heeft meegemaakt dat je je eerste boek publiceerde, en dat hij niet aanwezig was bij de eindmusical van je dochter. Maar het echte missen besluipt je bij de alledaagse gebeurtenissen, als je het het minst verwacht en dus het minst op je hoede bent. “Gemis” verder lezen

inspiratie

Bij ons thuis werden bietjes alleen gegeten in het zuur, uit glazen potten met dikke buiken, als wat je nu met een moderne term een side dish zou noemen. De eerste keer dat ik ze als maaltijd at was in een studentenhuis dat zo dicht bij het spoor lag dat om de zes minuten horen en zien je verging. Kon je nagaan hoe het zou zijn als je in Amsterdam woonde, zei de bewoonster relativerend, waar nog veel meer treinen reden. “inspiratie” verder lezen

Zee

Ik waai uit. Ik waai uit mijn werk, mijn stress en zorgen. Ik waai uit mijn sleur. Mijn land en mijn comfortzone. Ik waai uit mijn hoofd.
En waar kan ik dat beter doen dan hier, op het strand. De zilte lucht op mijn lippen, het koele zand tussen mijn tenen. “Zee” verder lezen