Vliegen

Het is vijftien jaar geleden dat ik voor het laatst vloog. Ik zou graag zeggen dat dat was uit milieu-overwegingen, om mijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te maken. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het vooral is omdat ik een hekel heb aan vliegen. “Vliegen” verder lezen

Twaalf jaar

Bijna twaalf jaar geleden is het, dat kleine Mien is geboren. Een stralende dag was het. Grote Mien mocht bij de buren barbecueën. Willekeurige details van die dag staan me nog helder voor de geest. Hoe we Mien belden die vanaf toen Grote Mien werd, en haar vertelden over haar zusje. Hoe ze enthousiast tegen de buren riep dat ze een broertje had. Hoe ik de naam die wij hadden verzonnen wel drie keer moest herhalen tegen vriendin A en hem tenslotte maar spelde, omdat die wel goed moest zijn geschreven op de zelfgeborduurde slab die ze ons wilde geven. “Twaalf jaar” verder lezen

Traditie

We krijgen een nieuwe keuken. Dit riep ik overigens vorig jaar ook al tegen familie en vrienden, want toen was de kogel eindelijk door de kerk. Na bijna twintig jaar aankijken tegen een keuken die we al lelijk vonden toen we het huis betrokken, na alle apparatuur al twee keer te hebben vervangen, en bij ieder apparaat dat kapot ging tegen elkaar zeggen dat dit nu echt een mooie aanleiding was voor een nieuwe keuken, hebben we dan eindelijk een keuken besteld. “Traditie” verder lezen

Sneeuw

Het sneeuwt. Ik werk thuis. Niet omdat het sneeuwt maar het is geen vervelende bijkomstigheid. Nu ik niet meer dagelijks 45 kilometer met de auto hoef te rijden naar mijn werk en de helse rit waarin ik daar vier uur over deed steeds verder achter me ligt, begint het plezier in sneeuw terug te komen. “Sneeuw” verder lezen

2018

Het eind van het jaar leent zich voor lijstjes. Voor terugblikken. Voor dankbaarheid. Ofwel voor het jaar dat achter je ligt ofwel voor het feit dat het bijna voorbij is.
2018 begon als tweede opeenvolgende jaar met een sterfgeval. Niet de beste start voor een jaar… Ik werd wees en voelde me daardoor ontheemder dan ik ooit had gedacht. Geen kind meer te zijn is heftig.
Gelukkig was er ook veel moois. “2018” verder lezen

Giechelen

In mijn tienerjaren las ik de Club, een soort Linda-avant-la-lettre. Het meidentijdschrift had naast de obligate make up-tips ook aandacht voor serieuze verhalen en in de vragenrubriek werd openlijk over seks gepraat, hetgeen voor het nodige gegiechel zorgde maar ook voor nuttige informatie. Ik herinner me hoe erg ik het vond toen het blad ophield te bestaan. “Giechelen” verder lezen

Bieb

Een van de voordelen van ergens midden in een dorp dat uit twee lange straten bestaat wonen, vond ik dat de belangrijke faciliteiten dichtbij waren. De belangrijke factiliteiten bestonden voor mij uit: het postkantoor (want: correspondentievriendinnen), het zwembad (lekker op de zonneweide bijkletsen en lezen) en de bibliotheek. “Bieb” verder lezen

Zilver

Als kind had ik iets aan mijn ogen. Het fijne weet ik er niet meer van, maar ik herinner me dat ik geen licht meer kon verdragen en voortdurend tranen in mijn ogen had. De oogarts ontdekte wel een afwijking in mijn oog, maar die was niet erg genoeg om een bril nodig te hebben en zeker niet voor de klachten die ik had.
Mijn oma van in de tachtig wist raad: zilver. ‘Geef dat kind zilveren oorbellen en ze heeft nergens meer last van!’ “Zilver” verder lezen