Categorie: Uncategorized

Ik had het deze week nog in duolingo geleerd: “Kijk, het sneeuwt!” Het klonk als een van de malle zinnen die ik inmiddels in het Zweeds kan zeggen. “De spin houdt niet van peper”  of “Zij wil zwemmen in een zee van saus.”
Maar nu ik uit het raam van mijn werkkamer kijk zie ik ze toch echt dwarrelen: kleine witte vlokjes als een handvol confetti die wordt uitgestrooid op een feest.
Sneeuw, sneeuw! Lees verder “Sneeuw”

Ik was late to the party. Letterlijk deze keer, want door een werkdingetje was ik later vertrokken dan ik wilde. En toen begon onderweg de auto ineens te piepen. Er verschenen oranje uitroeptekens op het dashboard en al dus het moest wel iets ernstigs zijn. Ik reageer niet goed op waarschuwingssystemen. Ooit heb ik de auto stil gezet om te kijken wat in hemelsnaam het piepje dat ik hoorde kon hebben veroorzaakt. Mijn gordel zat toch echt vast en de auto stond ook niet meer op de handrem. Ik keek en zocht en kwam er uiteindelijk achter dat de auto me alleen even wilde laten weten dat de temperatuur buiten onder de drie graden was gezakt. Neeeee dacht ik! Doe niet! Laat me! Lees verder “Sterke verhalen”

Nooit ben ik zieliger dan in december. Het is de kou, de regen. Het gebrek aan licht en tegelijkertijd het overschot aan lichtjes overal. De aankondigingen voor kerstborrels en – lunches. De kaarten die mij een gezellige tijd toewensen die ik al een paar jaar niet meer associeer met Kerst.
Hoe eenzaam ik me kan voelen als ik de kerstreclames op tv zie of twee oudjes op straat zie lopen, met langzame voorzichtige pasjes naast elkaar, een doos pas aangeschafte kerstballen voorop het rekje van de rollator. Wanneer ik Sinterklaaskadootjes inpak en me de eeuwige items op het lijstje van mijn  lief herinner. Het lijstje waar ik nooit meer iets van hoef te kopen. Lees verder “Ziek zijn in december”

De telefoon gaat in het drukke restaurant waar ik met mijn collega’s ben neergestreken.
‘Ik ben goedgekeurd!’ tettert de puber in mijn oor. Ik kan hem bijna niet verstaan met alle achtergrondgeluiden om me heen. Snel sta ik op van tafel, zoek (tevergeefs) een rustiger plekje en vraag: ‘Wat zeg je?’
Ik had het telefoontje verwacht maar pas later op de dag. En nu het komt word ik er toch door overvallen. Lees verder “Goedgekeurd”

“Wil je herinneringen zien?” vraagt onedrive. “Een jaar geleden? Vijf? Zeven?”
Nou nee, denk ik. Vandaag even niet. Toch klik ik, nieuwsgierig als ik ben, op de pagina met fotootjes, me mentaal schrap zettend. Lees verder “One Drive”

Ik heb hier al vaker gefietst na het overlijden van mijn lief.
En ook al vaker huilend.
Maar nog nooit naar deze bestemming, op dit rustige uur van de dag. Lees verder “Kerk”

Vorig jaar heb ik twee verboden uitgevaardigd die strikt nageleefd moesten worden. Nu moeten al mijn verboden dat, maar ik heb het ouderlijke overwicht van een kanarie en in het kader van “pick your battles” heb ik me bij een hoop overtredingen van mijn regels neergelegd. Lees verder “Auto’s”

Wanneer je door de bizar grote paleistuinen loopt en je klein en nietig weet op de trappen naar een gebouw waarin ooit echt mensen hebben gewoond en geleefd zou je bijna vergeten dat hier ook de sporen zichtbaar zijn van een meer recente geschiedenis. Eentje die ik nog heb meegemaakt. Lees verder “Moeten”

‘Je denkt toch gewoon dat je in Frankrijk bent?’ vraagt de puber, de armen wijd om al het moois om ons heen te omarmen. Ik snap het gevoel: de zon, de blauwe lucht, de temperatuur en dan de overdadige paleizen met oneindige raampartijen en prachtig aangelegde tuinen. Het heeft iets Frans, maar tegelijkertijd is het Duitser dan Duits.
Er zijn mooie ruime parkeerplaatsen, niet al te duur en goed aangegeven. Er zijn overal toiletten, die bovendien schoon en netjes zijn. Bij het kaartverkooppunt waarderen ze het als je je in je steenkolenduits verstaanbaar probeert te maken, maar ze schakelen zonder te vragen of je in verlegenheid te brengen op het Engels over, alles om jou maar op je gemak te laten voelen.
Waarom,  vraag ik me steeds vaker af, zou je in vredesnaam naar Frankrijk gaan als Duitsland ook een optie is? Lees verder “Duitsland”

In de vijfde klas van de middelbare ging ik op werkweek. Bij ons op school kon je uit twee bestemmingen kiezen: Parijs of Berlijn. Natuurlijk koos ik de laatste. Ik had geen Frans meer in mijn pakket, maar belangrijker nog: in Parijs zou ik heus nog wel een keer komen, redeneerde ik, maar Berlijn… Berlijn was een buitenkansje. Wie ging er nou naar een stad achter het ijzeren gordijn? Het was nu of nooit, dat wist ik zeker. De gedachte dat eens de muur zou vallen en Berlijn net zo’n gewone bestemming werd als Praag of Lissabon kwam niet eens bij me op. Lees verder “Berlijn”