Boos

Bij de collecte”bus”, – voor zover je een dik karton met een QR-code erop nog een collectebus kunt noemen –  zit een heel pakket. Er zijn kaartjes die je in de bus kunt doen als mensen niet thuis zijn en er is ook een poster om voor het raam te plakken. Dat doe ik nooit, want ik woon aan een doodlopend plein dus de enige mensen die de poster zien zijn de buren bij wie ik toch al aan de deur kom.
Toch doet die poster iets met me. In het midden staat een wit hart, waarop je de namen kunt schrijven van de mensen voor wie jij wil collecteren, de mensen in jouw omgeving die met kanker te maken hebben of hebben gehad.

Ik kan teveel namen bedenken die ik zou kunnen opschrijven. Mensen die op een afstandje van me staan, maar ook mensen heel dichtbij. Mijn lieve vader bijvoorbeeld, of nu die vriendin die zich tot doel heeft gesteld om het in ieder geval uit te zingen tot haar kind volwassen is. Het is een stomme missie, niemand zou dit als realistisch doel moeten hebben. Je kind zien opgroeien zou een vaststaand gegeven moeten zijn.

Ik wil geen namen opschrijven.
Ik wil het niet en ik kan het niet.
Het maakt me verdrietig en tot mijn eigen verbazing ook kwaad. Woest ben ik ineens.
Op mensen die kanker als scheldwoord gebruiken, of iets juist kankermooi vinden.
Op die jongen van laatst die in alle vroegte al een peuk opstak bij de bushalte.
De leerkrachten die net naast het bordje “Rookvrij terrein” hun stress wegroken.
Op het bevolkingsonderzoek waar ik laatst weer een brief van kreeg, die zogenaamd geruststellend was maar waarin altijd een slag om de arm wordt gehouden.
Op de artsen die het maar niet lukt om deze ziekte een halt toe te roepen.
Op luchtvervuiling en ongezonde producten.
Op de lichamen die zichzelf van binnenuit aanvallen, nog voordat je het doorhebt.
Op mensen die denken dat de ziekte een strijd is, en die praten in termen als winnen en verliezen.

Ik grijp het kaartje met de QR-code in een poging mijn woede om te zetten in daadkracht. Ik zal tegen iedereen bij wie ik aanbel zeggen dat ze het voorgeprogrammeerde bedrag van de QR-code kunnen aanpassen als ze dat willen, dat ze het lager kunnen zetten. Want zo ben ik.
Maar in gedachten zeg ik: doe maar niet. En dan prevel ik al die namen die ik niet kon en wilde opschrijven zachtjes voor me uit.