Jarige

Ik benijd ze niet, de mensen die nog ouders hebben. Heus niet.
Om me heen hoor ik vaker dan me lief is verhalen over vaders en moeders die oud en krakkemikkig worden.  De zorgen over hen nemen toe, net op het moment dat hun kinderen dachten achterover te kunnen leunen omdat hun eigen kroost hen minder nodig heeft.

Dat is een voordeel van wees zijn. Ik heb dat al gehad. De zorgen, de tranen. De onbegrijpelijke brieven over CIZ-indicaties en zorgmakelaars, de wachtlijst (die feitelijk betekende dat je wachtte op het overlijden van een ander), het leegruimen van het ouderlijk huis.

Jaren eerder de slopende ziekte van mijn vader. De dagen waarop we de mogelijkheid van chemotherapie vierden alsof het goed nieuws was. Hoe we grapten dat het niet erg was dat hij kaal werd omdat we hem toch alleen kenden met niet meer dan een randje haar. Hoe confronterend het dan toch was toen hij de plukken in zijn hand had iedere keer dat hij door zijn krullen ging.

Dat blijft me in deze fase van mijn leven bespaard. Gelukkig maar.
En mijn ouders is ook veel bespaard gebleven. Ze hebben het verlies van mijn lief niet hoeven meemaken en mijn peilloze verdriet daarover niet hoeven zien.

Maar wat had ik toen graag mijn vaders armen om me heen gevoeld. Mijn hand in de zijne willen leggen. Die hand die zo groot was dat die van mij erin verdronk, hoe volwassen ik inmiddels ook al was. Die veiligheid te ervaren, nog één keer dat gevoel dat er geen probleem in de wereld was dat niet opgelost kon worden zolang zijn hand de mijne omvatte. Nog één keer me dat meisje voelen, met alleen maar kleine-meisjes-problemen.

Nee, echt, ik benijd ze niet, de mensen met hun zorgen over hun ouders.
Mijn zorgen gaan over mijn kinderen, en over het leven in het algemeen. En daar heb ik mijn handen vol aan. Zorgen om mijn ouder wordende, zichzelf en misschien ook mij vergetende ouders zou ik er echt niet bij kunnen hebben.
Laat staan het idee die geruststellende handen in de toekomst te moeten missen en nooit meer dat oergevoel van veiligheid te ervaren.
Beseffen wat je kwijt gaat raken voordat het zover is.

Dus ik benijd ze niet, de niet-wezen.
Helemaal niet.
Maar mán! Vandaag een vader te hebben die negentig was geworden.