Jarige D

Babykat D is jarig. Al kun je bij een zesjarige kat niet echt meer van “baby” spreken (zelfs als je zes kattenjaren rekent per mensenjaar is ze immers al een jongedame van 36), bij ouwe K vergeleken blijft ze het jonkie. Er zijn begrijpelijkerwijs niet echte festiviteiten en mij stemt de dag zelfs een beetje triest. Als enige levende wezen in dit huis die van na de dood van mijn lief stamt, herinnert ze me eraan hoe lang ik mijn lief al niet heb gezien, gesproken en aangeraakt.

Ik herinner me nog dat de dominee het een goed idee vond om “weer wat nieuw leven” in huis te nemen, dat onbarmhartige, zware jaar. De kinders waren razend enthousiast toen ze hoorden dat een collega van iemand uit mijn kennissenkring (ik weet niet eens meer wie) een nestje kittens had waarvan er nog één niet was vergeven. Er werd flink campagne gevoerd in huis, met allerlei zogenaamd redelijke argumenten tot ineens opduikende welkomstposters  aan toe. Ze hadden ook alvast een naam bedacht, naar een personage uit de serie die we destijds keken.

Ik verzette me, vond het zielig voor K, maar dat was juist niet zo, betoogden zij. Het zou juist goed voor hem zijn. Kwam hij immers destijds ook niet in een huis waar al een oud besje woonde? En werden die twee niet dikke vrienden?
Ik zag nog voor me hoe bang hij was voor Fox, de meest goedaardige, geen vlieg kwaad doende poes van de wereld. Ooit onderdeel van het roemruchte duo Fox en Scully en nu een oud dametje dat vooral veel sliep en op schoot kwam liggen. K zat anderhalve dag onder de bank voor hij Fox onder ogen durfde te komen.

Zo bangig was baby D bepaald niet. Die liep het mandje waarin ze vervoerd werd uit en begon meteen de omgeving te verkennen. K kon er niet over uit, over zoveel brutaliteit. Maar de allemansvriendin die D nu eenmaal was trok zich niets aan van zijn geblaas en boze blikken en schurkte gezellig tegen hem aan.

Zes jaar is ze vandaag. Zelf heeft ze er niets van en gaat gewoon haar eigenwijze gang. Ze klimt al lang niet meer op mijn schouder zoals in het begin, maar dichtbij is ze wel graag. Vooral zodanig dat lezen, schrijven of wat ik dan ook maar aan het doen ben onmogelijk wordt. Kwaad kun je niet op haar worden, daarvoor doet ze het te charmant.
Ach, die D, kleine, grappige, lieve, aanhankelijke, ondeugende D.

‘Je bent jarig, D!’ hoor ik de puber zeggen, ‘je bent al bijna zes jaar bij ons!’
In mijn hoofd verandert de zin in: ach lief, je bent al meer dan zes jaar niet meer hier.
Ik laat een eenzaam traantje op deze feestelijke dag.